Drewniane skarby Mazowsza - szlak drewnianej architektury sakralnej.

Mazowsze jest niezwykle bogate w przykłady sakralnego budownictwa drewnianego. Na terenie województwa odnotować można ponad 200 godnych uwagi obiektów.

Na obecnym etapie realizacji projektu "Skarbiec Mazowiecki - szlaki turystyczne obiektów sakralnych w Warszawie i na Mazowszu" pragniemy  zachęcić do odwiedzenia i poznania wybranych obiektów.

Na Mazowieckim Szlaku Drewnianej Architektury Sakralnej, któremu nadajemy nazwę Drewniane skarby Mazowsza, będziecie Państwo mogli zwiedzić aż 67 niezwykłych obiektów. Są to w większości mało znane i, choćby z tego powodu, rzadko odwiedzane kościoły i kaplice. Przy typowaniu obiektów braliśmy pod uwagę przede wszystkim ich historię, walory architektoniczne, rolę w lokalnym i ponadlokalnym życiu religijnym. Znajdujące się na szlakach świątynie pozwalają zapoznać się z różnorodnymi, zmieniającymi się w ciągu wieków, formami ich rozplanowania, kształtowania bryły, czy też wyposażenia i zdobienia wnętrza.

Na szlaku Drewniane skarby Mazowsza umieszczone zostały drewniane obiekty sakralne, podzielone na 6 tzw.  pętli: ciechanowską(14 obiektów), ostrołęcką (11), płocką (14), siedlecką (9), warszawską-wschodnią (8) i warszawską-zachodnią (10). W przygotowaniu - pętla radomska (7)

Dla zainteresowanych materiałami drukowanymi wydaliśmy miniprzewodnik "Drewniane skarby Mazowsza" z mapą.

Będąc w okolicach Sierpca warto "nadłożyć" kilka kilometrów, aby odwiedzić znajdującą się już poza granicami historycznego Mazowsza (ale w granicach obecnego województwa mazowieckiego) wieś Łukomie. Możemy tutaj obejrzeć jeden z nielicznych - a na "pętli płockiej" jedyny - kościół drewniany, który posiada dobudowaną do nawy wieżę. Taki wygląd miejscowa świątynia zawdzięcza przebudowie, która miała miejsce pod koniec XIX w.

Chociaż pierwsza wzmianka o kościele w Łukomiu pochodzi z 1448 r., to jednak parafia pw. św. Katarzyny została erygowana znacznie wcześniej, bo już prawdopodobnie pod koniec XIV w.

Wzmianka z 1599 r. informuje już zapewne o kolejnej świątyni, która była wówczas pw. św. Małgorzaty i posiadała malowane prezbiterium oraz trzy ołtarze. Istniała ona do połowy XVIII w., a nowy obiekt drewniany ufundowała w 1761 r. właścicielka wsi i zarazem kolatorka, Maria Łucja Kampenhausen.

Według wizytacji z 1817 r. był on kryty dachówką, "w ścianach dobry, tarcicami czerwono malowanemi po wierzchu obity cały". Na obecnym wyglądzie świątyni zaważyła gruntowna przebudowa, która miała miejsce w 1881 r. Wówczas m.in. od zachodu dobudowano do nawy kwadratową wieżę, poprzedzoną kruchtą główną. Być może również wtedy przy południowej ścianie prezbiterium pojawił się niski składzik.

Ze względu na ograniczone możliwości finansowe parafii remonty kościoła, praktycznie przeprowadzane są na raty - tak było w latach 1910-1920, jak i podczas ostatniego remontu kapitalnego, który miał miejsce w latach 1986-2004. Ale dzięki temu za każdym razem udaje się wykonać najważniejsze prace, które sprawiają, że kościół przez kolejne dziesięciolecia może służyć parafii i wiernym.